De natuur, die ons een les leert.

Corona…. Het virus treft ons allemaal. Of het nu is omdat je er daadwerkelijk ziek van bent geworden. Of nog erger, dat je iemand hebt verloren. Of omdat je door het Corona virus thuis hebt moeten werken. Je zaak dicht hebt moeten doen. Of datgene wat je jaren hebt opgebouwd in rap tempo af ziet brokkelen. Ziet verdampen. We merken allemaal de gevolgen van het virus en de impact, die het heeft op ons leven…

Wat een prachtige tijd!

We worden uit de rat race gedwongen. De hele wereld komt knarsend en piepend tot stilstand. De natuur slaakt een diepe zucht van verlichting. Er is eindelijk rust. De mens trekt zich terug, neemt even niet meer zoveel plek in. En ineens horen we de vogels in het park. Zien we de vissen zwemmen in de Venetiaanse wateren. Komen dolfijnen een kijkje nemen in diverse havens in Italië. Ervaren we met z’n allen wat schone lucht is. Zien we het stikstof uit de lucht bijna voor onze ogen verdwijnen. Wordt de Himalaya vanuit de verte weer zichtbaar. En nemen we de tijd om te genieten van de zonsondergang.

Mentaal detoxen

En langzaam aan dringt het besef tot ons door. Waar zijn we al die tijd toch mee bezig geweest? Waar doen we het eigenlijk voor? Want, ineens hoeven we even niets. Worden we stilgezet. ‘Blijf zoveel mogelijk thuis. Werk vanuit thuis. Houd anderhalve meter afstand.’ We gaan hamsteren om vervolgens ons terug te trekken in ons holletje. Stilte op straat, op de weg, in bedrijfspanden. De beurzen zakken in elkaar, het ego verliest zijn waarde. En de hele maatschappij valt letterlijk stil. Het sociale aspect van het leven teruggebracht naar een beeldscherm. Geen afspraken met vrienden. Geen rendez-vous met familie. Zelfs de druk van het werk vermindert voelbaar. Kinderen, die 24/7 thuis zijn. Je moet zelf juf of meester worden. Je partner, die je nu iedere minuut van de dag ziet. We kijken om ons heen en beseffen dat we in de essentie van ons bestaan terecht zijn gekomen. Het bestaan dat we voor onszelf hebben gecreëerd. Een bestaan waar we blij mee zijn of dat juist nu ons confronteert met wat we eigenlijk allang wisten: dit past niet meer bij mij. Hoe dan ook, je kan er niet om heen. Er is geen ontsnappen. Dit is het. Stilstand.

Zou het…?

Een veelgebruikte uitspraak is: ‘Stilstand is achteruitgang’ Maar nu je hebt stilgestaan, is dat ook daadwerkelijk achteruitgang? Of hebben we met heel de wereld juist een belangrijke les te leren door deze stilstand. En betekent deze les dat we anders in het leven zouden moeten staan. Dat we zelfbewust worden en daardoor de keuzes die we hebben gemaakt in het leven opnieuw mogen bekijken. Dat we nadenken over onze consumptiemaatschappij en in hoeverre we hier echt daadwerkelijk naar terug zouden willen. De natuur leed onder onze drang om te consumeren. Onze drang naar meer en beter. Want dat is welvaart, toch? Maar wanneer is het eigenlijk genoeg? Gaat het Corona virus het kantelpunt van onze samenleving worden? Nu we allemaal gedwongen worden om stil te staan. We zitten in een sabbatical. Opgelegd, maar toch. Wat ga jij er mee doen?

Wist je dat de beste ideeën ontkiemen in rust? En dat de meest briljante vindingen ontspruiten vanuit kalmte. Dat creativiteit pas mogelijk wordt als het de ruimte krijgt? Dat stilte oorverdovend kan zijn. Ons brein is pas in staat om te overleven in chaos wanneer er focus ontstaat. In deze tijd wordt iets heel duidelijk. Als we in de rat race zitten, snakken we er naar om hier uit te ontsnappen om even tot bezinning te komen. Zitten we met z’n allen in quarantaine, dan staan we te popelen om weer zo snel mogelijk aan de rat race deel te nemen. En zo blijft de mensheid verlangen naar anders, niet in staat om te blijven in het NU. We denken dat we vrij zijn als we kunnen doen wat we willen. Dat hebben we toch gemerkt nu we in quarantaine moesten met z’n allen? Maar realiseer jij je dat je dan verlangt naar een vrijheid die betekent terug in de rat race? Of sta je open om vrijheid te voelen door stil te staan in het NU?

De munt kan maar één kant uit vallen. Ben jij ook zo benieuwd naar welke kant hij valt en wat we in deze wereld nog gaan ervaren, nu we met z’n allen stil hebben gestaan? Of mag hij liever nog even op zijn wankele rand blijven balanceren…